یکی دیگر از شاعران معروف لک زبان مرحوم اسد الله امیر پور ( برادر مرحوم اسفندیار غضنفری) است که اشعار طنز آمیز او از استحکام و انسجام خاصی بر خوردار است و بواقع جوهر شاعرانه خاصی دارد. علاوه بر آن او در کار مثنوی سرایی، سرودن غزل و بکار گیری دیگر قالبهای شعری هم دست توانایی داشته است؛ مثل ترجیعبند معروفش با نام «شعیبی نامه» که گوش لرستانیها با آن آشنا است یا مثنوی بلندی با مطلع

نوجوانیه ک م نوجوانیه ک م

کی بازگشته ئه هد نوجوانیه ک م

که مضمون ان حسرت و اندوه ایام جوانی و شکایت از ابنای روزگار است و چه نیکوست که چند بیتی از آن را به زمزمه بنشینیم :

سوقرات ئاسا ته رک دنیای فانی که م

قه یاران ئئلان له نترانی که م

با دسه ر سه ر وش لا مه کانی که م

ژ خراب شوش پاسبانی که م

تا آنجا که غمگنانه میسراید:

گه ر چه نه ود مه ردم نادانن

ئاری ئی خسله ت نوئِ ئینسانن

پی مشتی مخلوق بی پا و سه رن

وه سورت اینسان وه سیرت خه ران

هه ر وخت په ریشان ئشئاری خو ه نم

چمان بلوور بی ئه را گا ژه نم